Yabancılara Türkçe öğretiminde kullanılan teknikler

      Yabancılara Türkçe Öğretimi                       Yöntemleri-Teknikleri

 Yabancılara Türkçe öğretimi yöntem ve teknikleri nelerdir merak edenler için çeşitli kaynaklardan derlediğim bilgileri de biraraya getirerek bir bilgi yazısı oluşturmaya ve paylaşmaya karar verdim. Burada yer verilen teknikler “Yabancı Dil Öğretimi Yöntem ve Teknikleri” kategorisinde yer alan ve bilimsel makaleler ve çalışmalar ile birlikte alanda dil öğretimi esnasında sıklıkla kullanılan yöntem/tekniklerdir. Bu yazıda en sık kullanılan on yöntemi derledim ve size sunmaya karar verdim. Umarım faydalı olur. Türkçe’nin öğretimine katkıda bulunması temennisiyle.

1.) Dilbilgisi – Çeviri Yöntemi (Geleneksel Yöntem)

Bilinen ilk dilbilgisi öğretim yöntemlerinden birisidir. Tarihi Ortaçağ’a dek uzanır. Dilbilgisi-çeviri yönteminde başlangıçta daha çok dilbilgisi kurallarının öğretimine önem verilmiştir. Daha sonraları, asıl amacın dilbilgisi kurallarını öğretmek değil, yabancı bir dili öğretmek olduğunu savunan dilciler çıkmış ve di Marini 1532 yılında yeni bir dilbilgisi kitabı yazmıştır XIX. yüzyılda Kari Plötz (1819-1881) bu yöntemi geliştirmiş ve XX. yüzyılın ortalarına kadar bu yöntem çoğu yerde geçerliliğini korumuştur. Günümüzde de kullanılmaktadır.

.) Doğal Yöntem (The Natural Method)

Yabancı dilin, anadiline benzer biçimde öğretilmesi gerektiğini savunan bir yöntemdir. Dilbilgisi-çeviri yöntemine tepki olarak doğmuştur. / Bu yöntemi ortaya atan ve geliştirenler msre (1819) ve Payne (1830) olmuştur.

3.) Düzvarım Yöntemi (The Direct Method)

Öğrenilen dil ile yaşam arasında doğrudan bir bağlantı kurulduğundan bu yönteme düzvarım yöntemi ya da dolaysız yöntem de denmiştir. Bu yöntemde anadili kullanılmaz. Ders anlatımı hedef dilde yapılır. Dilbilgisi-çeviri yöntemine tepki olarak doğmuştur. 19. Yüzyılın başlarında kullanılmaya başlanmıştır.

4.) Berlitz Yöntemi

1878’de Maximillian D. Berlitz tarafından bulunan Berlitz Metodu dört temel dil becerisini geliştirmek üzere inşa edilmiştir. Bu dört temel beceri: dinlediğini anlama, konuşma, okuduğunu anlama ve yazmadır.

5.) İşitsel – Dilsel Yöntem (Audiolingual Method)

1930-1950 yıllan arasında ABD’de ortaya çıkan ve çok tutunan bir yöntemdir. Bu yöntem dinleme-anlamaya ve konuşmaya diğer becerilerden daha çok önem verir. Öğrenme psikolojisi bakımından davranışçılığı benimser. Dilbilim açısından ise yapısalcıdır. Amerikalılar, ikinci Dünya Savaşından sonra askerî üs kurdukları ülkelerin dillerini öğrenme gereği duymuş, bu nedenle de işitsel-dilsel yöntemi uygulanmaya başlamışlardır.